چای ایرانی درشت لاهیجان

چای درشتِ لاهیجان دقیقاً چه نوع برگی است؟

در صنعتِ چای به این نوع، «قلمِ درشت» می‌گویند: برگ‌هایِ کاملِ بوته به‌همراه بخشی از ساقه، بدونِ خرد یا شکسته‌شدن. چای‌هایِ سرگل یا ممتاز فقط از نوکِ جوان‌ترینِ برگ‌ها تهیه می‌شوند. این چای اما از برگ‌هایِ رسیده‌ترِ بوته برداشت و پس از تخمیر، به‌همان شکلِ کاملِ خود خشک می‌شود.

طعم و رنگش با گریدهای دیگرِ لاهیجان چه فرقی دارد؟

وجودِ ساقه و برگِ رسیده باعث می‌شود این چای دیرتر از چای‌هایِ ریز دم بکشد، اما طعمِ قوی‌تر و کمی گس‌تری بدهد؛ رنگِ دم‌کرده‌اش قرمزِ متمایل‌به‌قهوه‌ای و کدرتر از چای‌هایِ سرگل است. اگر رنگِ روشن‌تر و طعمِ ظریف‌تر می‌پسندید، چای سیاه سرگلِ بهاره‌یِ لاهیجانِ اعلی گزینه‌یِ سبک‌تری از همین باغ‌هاست.

چرا این چای بیشتر با سماور و قوریِ سنتی جفت‌وجور است؟

برگِ درشت برایِ باز شدنِ کاملِ طعمش به زمانِ بیشتری نیاز دارد؛ همان چیزی که سماورهایِ قدیمی به‌طورِ طبیعی فراهم می‌کردند. قوری را رویِ سماور بگذارید، به ازایِ هر فنجان یک قاشقِ چای‌خوری از این چای بریزید و اجازه دهید ۱۰ تا ۱۵ دقیقه دم بکشد. نتیجه، فنجانی پررنگ و قوی است که با یک حبه قند کنارش بهتر جا می‌افتد؛ همان چایِ صبحانه‌ای که نسل‌هایِ قبل با آن روز را شروع می‌کردند.

چای‌کاریِ لاهیجان از کجا شروع شد؟

کشتِ چای در ایران به سالِ ۱۲۸۵ خورشیدی (۱۹۰۶ میلادی) برمی‌گردد. محمد میرزا کاشف‌السلطنه پیش از آن به‌عنوانِ کنسولِ ایران در هند مأموریت داشت. او چند بوته و تخمِ چای را با زحمتِ فراوان به ایران آورد. او لاهیجان را به دلیلِ آب‌وهوایِ مناسبش برایِ کشتِ چای انتخاب کرد؛ انتخابی که امروز این شهر را به مرکزِ اصلیِ چایِ ایران تبدیل کرده است. به همین دلیل او را «پدرِ چایِ ایران» می‌نامند.

نگهداریِ درستِ برگ‌های درشت

برگِ خوبِ قلمِ درشت را از کجا تشخیص دهیم؟

برگ‌هایِ خوب شکلی کشیده و قلمی دارند، رنگشان قهوه‌ایِ تیره‌یِ یکدست است و بویِ خشکِ خفیفی از آن‌ها به مشام می‌رسد. اگر برگ‌ها بیش‌ازحد خرد و پودری باشند، آن چای دیگر قلمِ درشت نیست و در دسته‌یِ چای‌هایِ شکسته جا می‌گیرد.

پرسش‌های پیش از خرید