کشمش انگوری دشت‌زاد

کشمشِ انگوریِ دشت‌زاد از دانه‌هایِ گِردِ درشتِ انگورهایِ ایرانی تهیه می‌شود؛ آن‌قدر درشت که شکل و اندازه‌شان هنوز یادآورِ دانه‌ی انگورِ تازه است. همین شباهت است که نامِ «انگوری» را برایِ این کشمش رقم زده.

چرا به این کشمش «انگوری» می‌گویند؟

برخلافِ «تفتی» که نامش از یک منطقه‌یِ جغرافیایی می‌آید، یا «شاهانی» که نامش از یک رقمِ خاصِ انگور گرفته شده، «انگوری» بیشتر توصیفِ شکل و اندازه است، نه نامِ یک رقمِ خاص: هر انگورِ گِرد و درشت‌دانه‌ای که پس از خشک‌شدن هنوز شکلِ نزدیک به کروی و اندازه‌ی محسوسش را حفظ کند، در بازار با این نام شناخته می‌شود. صداقتاً باید گفت این محصول، تعریفش را از اندازه/شکل می‌گیرد، نه از یک منشأِ منحصر‌به‌فرد.

بافتِ ضخیم‌ترِ پوست چه تفاوتی در تجربه‌ی خوردن ایجاد می‌کند؟

پوستِ ضخیم‌ترِ این کشمش، مقاومتِ بیشتری زیرِ دندان دارد؛ یعنی برایِ باز‌شدنِ کاملِ طعمِ شیرینِ داخل، باید کمی بیشتر جوید. همین جویدنِ کمی طولانی‌تر است که حسِ نزدیک‌شدن به یک دانه‌ی انگورِ تازه را می‌سازد، برخلافِ کشمش‌هایِ نازک‌پوست که در یک گاز کاملاً باز می‌شوند. برایِ کسی که دنبالِ یک تنقلاتِ «پُرکار» و پایدارتر است، همین ویژگی جذاب‌تر است.

کشمشِ انگوری چرا انتخابِ خوبی برایِ نیازِ انرژیِ سریع است؟

اندازه‌ی بزرگ‌ترِ هر دانه یعنی محتوایِ قندِ طبیعیِ بیشتری هم در هر گاز دریافت می‌کنید؛ برایِ همین ورزشکاران و کسانی که میانِ فعالیتِ بدنی نیاز به انرژیِ سریع دارند، اغلب همین نوعِ درشت را ترجیح می‌دهند. در کنارِ قندِ طبیعی، پتاسیم (۷۴۹ میلی‌گرم در ۱۰۰ گرم طبقِ USDA) و آهنِ کشمش هم به تأمینِ انرژیِ پایدارتر کمک می‌کند.

نگهداریِ کشمشِ انگوریِ درشت: رطوبتِ داخلیِ بیشتر، احتیاطِ بیشتر

پوستِ ضخیم و بافتِ گوشتیِ این کشمش یعنی رطوبتِ داخلیِ بیشتری نسبت به انواعِ نازک‌پوست دارد؛ در محیطِ مرطوب، همین رطوبتِ بیشتر زمینه‌ی مناسبی برایِ کپک‌زدن می‌سازد. نگه‌داری در ظرفِ دربسته، در جایِ کاملاً خشک و خنک، و بازرسیِ دوره‌ای برایِ بویِ نامطبوع یا کپک، برایِ این نوعِ کشمشِ درشت اهمیتِ بیشتری دارد.

پرسش‌های پیش از خرید