رزماری
ویژگیهای اصلی

رزماریِ دشتزاد از برگهایِ سوزنیشکلِ گیاهِ Rosmarinus officinalis تهیه شده، بومیِ سواحلِ مدیترانه. برگها سبزِ تیره و باریکاند، رایحهای تند و چوبی دارند که کمی به کاج شبیه است. در آشپزیِ ایرانی و اروپایی، بیشتر برایِ مرغ، گوشت و سیبزمینی استفاده میشود.
چرا عطرِ رزماری دیرتر از بیشترِ سبزیهایِ خشک از بین میرود
برگهایِ سوزنی و ضخیمِ رزماری روغنهایِ معطرشان را در بافتی مقاومتر نگه میدارند. برگهایِ نازکی مثلِ نعناع یا ریحان، برعکس، سریعتر عطرشان را از دست میدهند. همین ساختار باعث میشود رزماریِ خشک، ماهها بعد از بازکردنِ بسته هم رایحهیِ قابلِقبولی داشته باشد. برایِ دستورهایِ آشپزیِ طولانیمدت، مثلِ خورشِ چندساعته یا کبابِ آرام، همین پایداری آن را انتخابِ مطمئنتری میکند.
کجا از رزماریِ خشک استفاده کنیم: مرغ، گوشت یا سیبزمینی؟
رزماری با چربی خوب جفت میشود؛ برایِ همین رویِ مرغ و بره پیش از کبابیکردن پاشیده میشود. در سیبزمینیِ تنوری، چند شاخه رزماری کنارِ تکهها، رایحهای که فقط با نمک به دست نمیآید اضافه میکند. برایِ نانهایِ خانگی مثلِ فوکاچا هم مقدارِ کمی رویِ سطحِ خمیر، قبلِ پخت، جواب میدهد.
دمکردن در روغن؛ یک تکنیکِ ساده
چند شاخه رزماریِ خشک را در روغنِ زیتون بریزید و روی حرارتِ کم چند دقیقه بگذارید بماند، نه بجوشد. عطرِ رزماری به روغن منتقل میشود؛ همین روغن را بعداً برایِ سرخکردنِ سیبزمینی یا چاشنیِ سالاد استفاده کنید. این روش برایِ کسانی که طعمِ مستقیمِ برگ را دوست ندارند، راهی ملایمتر است.
رزماری، آویشن یا مرزنجوش؛ فرقشان در غذا چیست؟
هر سه از خانوادهیِ نعناعیانِ مدیترانهایاند، اما هرکدام رفتارِ متفاوتی در قابلمه دارند. آویشن طعمی گرمتر و کمی تلخ دارد، مناسبِ خورشهایِ جاافتاده. مرزنجوش ملایمتر و شیرینتر است، بیشتر برایِ سبزیجات و سالاد. رزماری تندترین و چوبیترینِ این سهتاست؛ برایِ گوشتهایِ چرب که به رایحهای قوی نیاز دارند، انتخابِ اول همین رزماری است.





