گیاه خشک استویا
ویژگیهای اصلی

چرا طعمش اینقدر شیرین است، بدونِ آنکه قند باشد
برگِ استویا ترکیباتی بهنامِ گلیکوزیدهایِ استویول دارد؛ همان موادی که طعمِ شیرینِ این گیاه را میسازند. طبقِ پژوهشهایِ منتشرشده، این ترکیبات تا ۲۰۰ تا ۳۰۰ برابرِ شکرِ معمولی شیرینترند، آنهم بدونِ اضافهکردنِ کالری یا کربوهیدرات به بدن. به همین دلیل یک قاشقِ چایخوریِ برگِ خردشده، شیرینیِ چند قاشقِ شکر را در دمنوش ایجاد میکند؛ رایحهاش اما رایحهیِ شیرینِ شکر نیست، طعمی گیاهی و کمی متفاوت دارد که برایِ اولینبار ممکن است غریب باشد.
برگِ خشک با عصارهی تصفیهشده فرق دارد
در بازارهایِ جهانی دو نوعِ استویا هست: برگِ خامِ خشکشده مثلِ همین محصول، و عصارهیِ بسیار خالصشده (معمولاً بهنامِ ربادیوزیدِ A) که در نوشیدنیهایِ صنعتیِ رژیمی به کار میرود. سازمانِ غذا و دارویِ آمریکا تنها همین عصارهیِ خالص را بهعنوانِ افزودنیِ غذایی تأیید کرده، نه برگِ کاملِ خام. این تفاوتِ مهمی است: برگِ خشکِ دشتزاد بیشتر برایِ دمنوشِ خانگی مناسب است، نه جایگزینیِ صنعتیِ شکر در فرمولهایِ غذایی.
دمنوشِ استویا و قندِ خون؛ آنچه پژوهشها واقعاً میگویند
چند مطالعه روی گلیکوزیدهایِ استویول نشان دادهاند که مصرفِ آنها، برخلافِ شکر، تأثیرِ محسوسی بر قندِ خون و انسولین ندارد؛ برایِ همین در رژیمهایِ کمکربوهیدرات بهعنوانِ جایگزینیِ طبیعی مطرح میشود. این بهمعنایِ درمانِ دیابت یا جایگزینیِ داروهایِ آن نیست؛ اگر تحتِ درمانِ دیابت هستید یا دارویِ کنترلِ قندِ خون مصرف میکنید، پیش از تغییرِ عادتِ مصرفِ شیرینکننده با پزشکتان مشورت کنید.
چطور در دمنوش و چای استفاده میشود
چند برگِ خردشده یا یک قاشقِ چایخوری از این برگ را همراهِ چای یا دمنوشِ گیاهیِ دیگر دم کنید؛ چند دقیقه صبر کنید تا شیرینیاش آزاد شود. چون طعمِ آن با شکر یکسان نیست، بهتر است مقدارِ کم را امتحان کنید و کمکم بیشتر کنید، تا به رایحهیِ گیاهیاش عادت کنید. در دمنوشهایِ گرم مثلِ چایِ سبز یا بابونه، این طعم بهتر جا میافتد تا در نوشیدنیهایِ سرد.
قرنها پیش از آنکه به نامِ استویا معروف شود
مردمِ گوارانی در پاراگوئه سدهها پیش از ورودِ اروپاییها به آمریکایِ جنوبی، همین برگ را «کاآ هیای» یعنی «گیاهِ شیرین» مینامیدند و برایِ شیرینکردنِ دمنوشِ ماتهی تلخِ خودشان به کار میبردند. این گیاه تا اواخرِ قرنِ نوزدهم برایِ دنیایِ علم ناشناخته ماند، تا اینکه یک گیاهشناسِ سوئیسی-ایتالیایی آن را از همان مردمِ بومی شنید و برایِ اولینبار در منابعِ علمی ثبت کرد.





