گیاه میوه نسترن خشک

چرا دمنوشِ میوه‌یِ نسترن رنگی قرمزِ مایل‌به‌نارنجی و طعمی ترش‌شیرین دارد؟

میوه‌یِ نسترن گلِ درختچه نیست؛ غنچه‌ای است که بعدِ ریختنِ گلبرگ‌ها، رویِ بوته می‌ماند و در پاییز می‌رسد. گوشتِ نازکِ اطرافِ میوه پر از اسیدهایِ میوه‌ایِ طبیعی است؛ همین اسیدها طعمِ ترش‌وشیرین را می‌سازند و در تماس با آبِ داغ، رنگِ قرمزِ مایل‌به‌نارنجیِ آشنایِ دمنوش را آزاد می‌کنند.

داخلِ هر میوه، چند دانه‌یِ سختِ کوچک با کُرکِ ریزِ دورشان جا خوش کرده‌اند؛ همین کُرک‌ها اگر خرد و بی‌الک وارد دمنوش شوند، ممکن است گلو را کمی تحریک کنند. برایِ همین، میوه‌هایِ خشکِ نسترنِ دشت‌زاد پیش از بسته‌بندی الک می‌شوند تا بیشترِ این کُرک‌ها جدا بماند.

ویتامین C در میوه‌یِ خشکِ نسترن چقدر واقعی است؟

پژوهش‌هایِ مختلف عددهایِ متفاوتی برایِ ویتامینِ C میوه‌یِ نسترن گزارش کرده‌اند؛ از چند صد میلی‌گرم تا بیش از هزار میلی‌گرم در هر صد گرمِ محصولِ خشک، بسته به گونه‌یِ گیاه و شرایطِ برداشت. نکته‌یِ مهم اینجاست که ویتامینِ C با گرما و نور از بین می‌رود؛ اگر خشک‌کردن با حرارتِ بالا انجام شود، بخشِ زیادی از این ویتامین پیش از رسیدن به بسته از دست می‌رود. برایِ همین، هر رقمِ دقیقی که رویِ محصولاتِ عمومیِ نسترن دیده می‌شود را باید با احتیاط خواند؛ آنچه مطمئن است، حضورِ واقعیِ این ویتامین در میوه است، نه یک رقمِ اغراق‌شده.

چرا میوه‌هایِ خشکِ نسترن را پیش از دم‌کردن خرد می‌کنند؟

پوستِ خشکِ میوه‌یِ نسترن نسبتاً سفت است؛ اگر میوه‌یِ کامل داخلِ آبِ داغ بماند، طعم و رنگش دیر آزاد می‌شود. با خردکردنِ کوتاهِ میوه‌ها پیش از دم‌کردن، سطحِ بیشتری از گوشتِ میوه در تماس با آب قرار می‌گیرد. برایِ همین، دمنوش سریع‌تر رنگ و طعمِ کامل‌ترش را نشان می‌دهد. یک قاشقِ چای‌خوریِ خردشده برایِ هر لیوان، معمولاً کافی است.

کاربردِ میوه‌یِ نسترن در دمنوش و مربایِ خانگی

دمنوشِ نسترن با کمی عسل یا یک چوبِ دارچین، طعمِ ترشِ آن را متعادل‌تر می‌کند؛ ترکیبی که بیشتر در فصلِ سرد سراغش می‌روند. همین میوه‌یِ خشک، بعد از خیساندن و پختنِ آرام با شکر، به مربایی با رنگِ طبیعیِ قرمز تبدیل می‌شود که نیازی به رنگ‌دهنده ندارد. برایِ کسی که دنبالِ یک دمنوشِ میوه‌ایِ واقعی است، نه یک ترکیبِ چاشنی‌دارِ صنعتی، میوه‌یِ نسترنِ دشت‌زاد گزینه‌یِ ساده و اصلیِ همین دسته است.

پرسش‌های پیش از خرید