سبزی خشک پونه

سبزیِ خشکِ پونه‌یِ دشت‌زاد از برگ‌هایِ معطرِ گیاهِ پونه تهیه شده؛ گیاهی از خانواده‌یِ نعناعیان با رایحه‌ای تندتر و خنک‌تر از نعناعِ معمولی. برگ‌هایش کوچک و سبزِ تیره‌اند، در سایه خشک شده‌اند تا رنگ و عطرشان حفظ شود. در آشپزیِ ایرانی معمولاً رویِ ماست، دوغ یا موسیر پاشیده می‌شود.

پونه‌یِ خشک با روغنِ پونه فرق دارد

در جست‌وجویِ اینترنتی درباره‌یِ پونه، اغلب به هشدارهایِ جدی درباره‌یِ سمّیّتِ آن برمی‌خورید. این هشدارها تقریباً همه درباره‌یِ روغنِ اسانسیِ تغلیظ‌شده‌یِ پونه است، نه برگِ خشکِ آن. روغنِ پونه در دوزِ حتی کم می‌تواند به کبد آسیب بزند و اصلاً نباید خورده شود. برگِ خشکِ پونه، همین محصولی که این‌جا می‌بینید، برایِ دم‌کردن و پاشیدن رویِ غذا در آشپزیِ ایرانی قرن‌هاست استفاده می‌شود؛ مقدارِ رقیقِ منتول در برگِ خشک، با غلظتِ روغنِ استخراج‌شده قابلِ‌مقایسه نیست.

روی ماست و موسیر، یا در دم‌نوش؛ کجا بیشتر جواب می‌دهد

رایج‌ترین کاربردِ پونه‌یِ خشک در ایران، پاشیدن رویِ ماست‌وموسیر است؛ همراه با نعناعِ خشک، عطرِ تندترش لایه‌یِ دیگری به بو می‌دهد. در آش‌رشته هم گاهی به‌جایِ نعناعِ داغ از پونه استفاده می‌شود، چون رایحه‌اش قوی‌تر و ماندگارتر است. برایِ دمنوش، یک قاشقِ چای‌خوری در آبِ جوش کافی است؛ طعمِ تندش را با کمی نعناع یا لیمو می‌شود ملایم‌تر کرد.

چرا رایحه‌اش از نعناعِ معمولی قوی‌تر است

پونه غلظتِ بالاتری از ترکیباتِ فرارِ مشابهِ منتول دارد. همین باعث می‌شود بویش تندتر و ماندگارتر از نعناعِ باغی به مشام برسد. همین قدرتِ رایحه یک عیب هم دارد؛ اگر ظرف بازبماند، پونه با همان سرعت عطرش را از دست می‌دهد.

پرسش‌های پیش از خرید