دمنوش میخک

میخکِ دشت‌زاد از غنچه‌هایِ درشت و یکدستِ درختِ میخک تهیه شده؛ همان بویِ تند و گزنده‌ای که از فاصله‌یِ دور هم قابلِ‌تشخیص است، در این محصول کاملاً حفظ شده.

بویِ تند و کمی گزنده‌یِ میخک از کجا می‌آید؟

غنچه‌یِ میخک تا پنجاه درصدِ وزنش می‌تواند اوژنول داشته باشد؛ ترکیبی که هم بویِ گرم و تیزِ میخک را می‌سازد و هم اثرِ بی‌حس‌کننده‌یِ خفیفی روی زبان و لثه دارد. همین اثرِ بی‌حسی، دلیلِ استفاده‌یِ سنتیِ میخک برایِ تسکینِ موقتِ دردِ دندان بوده، هرچند امروز جایگزینِ درمانِ دندان‌پزشکی نیست.

دم‌کرده‌یِ میخک رنگی قهوه‌ای روشن و طعمی تند و کمی تلخ می‌دهد؛ چون اوژنول در آبِ داغ به‌سرعت آزاد می‌شود، دمِ طولانی‌تر از چهار تا پنج دقیقه، تلخیِ فنجان را به‌وضوح بیشتر می‌کند.

چرا مصرفِ زیادِ میخک برایِ بعضی افراد توصیه نمی‌شود؟

میخک، همراهِ همیشگیِ دارچین در دمنوش‌هایِ زمستانی

در آشپزیِ ایرانی، میخک از دیرباز کنارِ دارچین در دمنوش‌هایِ گرمِ زمستانی جای داشته؛ همین ترکیب، پایه‌یِ بسیاری از دمنوش‌هایِ خانگیِ فصلِ سرد است. در آشپزیِ جهانی هم میخک جزوِ ادویه‌جاتِ اصلیِ گرم‌ماسالا و برخی خورش‌ها و کیک‌هایِ زمستانی است؛ یک تا دو غنچه برایِ طعم‌دهی به برنج یا خورش هم کافی است.

مشخصات

اوژنولِ فرارِ میخک چرا در ظرفِ نیمه‌باز زودتر از بین می‌رود؟

اوژنولِ فرار همان ترکیبی است که هم بویِ تیزِ میخک را می‌سازد و هم زودتر از بقیه‌یِ اجزایش با هوا و نور تجزیه می‌شود؛ نگهداریِ درست مستقیماً رویِ تندیِ فنجانِ بعدی اثر می‌گذارد.

پرسش‌های پیش از خرید