چای ترش دشت‌زاد

چای ترش از کاسبرگِ خشکِ گیاهِ هیبیسکوس (روزل) تهیه می‌شود، نه از گیاهِ چای؛ به همین دلیل هم کافئین ندارد و هم رنگِ قرمزِ عمیقش کاملاً طبیعی است. در فنجان، دمِ‌کرده رنگی گیلاسی تا ارغوانیِ تیره می‌گیرد؛ همین رنگ با افزودنِ کمی آبِ‌لیمو روشن‌تر می‌شود، یکی از نشانه‌های ساده‌یِ طبیعی‌بودنِ محصول.

چرا «چای» نامِ دقیقی برایِ این دمنوش نیست

چایِ سیاه و چایِ سبز هر دو از برگِ Camellia sinensis گرفته می‌شوند و کافئین دارند. چای ترش اما دمنوشی گیاهی از کاسبرگِ گوشتیِ هیبیسکوس است؛ همین ریشه‌یِ گیاهیِ متفاوت دلیلِ نداشتنِ کافئین است، نه فرآوریِ خاص. در فارسی همین گیاه با نام‌هایِ چای مکه، چای سرخ و چای روزل هم شناخته می‌شود؛ همه یک محصول‌اند، نه چند گیاهِ متفاوت.

رنگی که با اسید تغییر می‌کند

رنگِ قرمزِ تیره از رنگدانه‌هایِ آنتوسیانین در کاسبرگ می‌آید. اگر چند قطره آبِ‌لیمو به فنجان اضافه کنید، رنگ به قرمزِ گیلاسیِ روشن‌تر تغییر می‌کند؛ این واکنشِ شیمیاییِ همان آنتوسیانین‌هاست، نه رنگِ افزوده‌ای که با اسید واکنش نشان می‌دهد. طعمِ ترشِ چای ترش هم از اسیدهایِ طبیعیِ گیاه (اسیدِ سیتریک، مالیک و اسیدِ هیبیسکوس) می‌آید؛ به همین دلیل مزه‌اش را با کرن‌بریِ ملایم مقایسه می‌کنند.

رسمِ مصرف: با شکر یا عسل، گرم یا یخی

چون طعمِ اصلیِ کاسبرگ ترش است، در ایران معمولاً با شکر یا عسل شیرین می‌شود. هم گرم و هم به‌شکلِ دمنوشِ یخی قابلِ مصرف است؛ نسخه‌یِ سردش برایِ تابستان و مهمانی‌ها انتخابِ رایجی است. برایِ دم‌کردن، حدودِ پنج گرم کاسبرگِ خشک را در آبِ‌جوش بریزید و ده دقیقه دم بگذارید؛ برایِ نسخه‌یِ سرد، بعد از دم‌کردن بگذارید خنک شود و رویِ یخ بریزید. اگر دنبالِ دمنوشی برایِ شب و آرامشِ عصر هستید، دمنوشِ به‌لیمویِ دشت‌زاد را هم امتحان کنید؛ رایحه و کاربردش کاملاً متفاوت است.

نگهداری و ماندگاری

کاسبرگ‌هایِ خشک را در ظرفِ دربسته و دور از رطوبت نگه دارید؛ رطوبت رنگ و رایحه را زودتر از حدِ انتظار کم می‌کند. اگر بعد از چند ماه رنگِ دمِ‌کرده کم‌رنگ‌تر شد، نشانه‌یِ افتِ رایحه است، نه فسادِ محصول؛ در این حالت مقدارِ مصرف را کمی بیشتر کنید.

پرسش‌های پیش از خرید