کینوا سفید دشت‌زاد

کینوای سفیدِ دشت‌زاد دانه‌ای وارداتی از خانواده‌ی گیاهانِ برگ‌پهن است، نه از خانواده‌ی غلاتِ آشنا مثلِ گندم و برنج؛ همین تفاوتِ ریشه‌ای است که پروفایلِ پروتئینی‌اش را از هر غله‌ی دیگری جدا می‌کند.

کینوای سفید در طبقه‌بندیِ غذایی نه یک غله است، نه یک دانه‌ی روغنی

گندم، برنج و جو همه از خانواده‌ی گیاهانِ گندمی (Poaceae) می‌آیند. کینوا اما از گیاهی به‌نامِ Chenopodium quinoa است، هم‌خانواده با اسفناج و چغندر، نه با غلاتِ رایج. به همین دلیل به آن «شبه‌غله» (پسودوسریال) می‌گویند. دانه‌ای که مثلِ غله پخته و خورده می‌شود، اما از نظرِ گیاه‌شناسی هیچ نسبتی با گندم و برنج ندارد. آمارانت و گندمِ سیاه هم در همین دسته‌ی شبه‌غله‌ها جای می‌گیرند.

چرا پروتئینِ کینوا برای کنارِ برنج و گندم نشستن ساخته شده؟

هر ۱۰۰ گرم کینوایِ خام حدودِ ۷۶۶ میلی‌گرم لیزین دارد؛ لیزین همان اسیدآمینه‌ای است که در گندم و برنج معمولاً کم است و «اسیدآمینه‌ی محدودکننده» نامیده می‌شود. کینوا هر نُه اسیدآمینه‌ی ضروری را دارد و در کنارِ برنج یا نانِ گندم، شکافِ لیزینِ آن غله را پر می‌کند. به همین خاطر ترکیبِ کینوا با برنج یا عدس، از نظرِ کیفیتِ پروتئین، بیشتر از هرکدام به‌تنهایی به بدن می‌دهد.

پیش از پختنِ کینوا، این یک قدم را حذف نکنید

پوسته‌ی دانه‌ی کینوا لایه‌ای طبیعی به‌نامِ ساپونین دارد؛ گیاه این ماده را به‌عنوانِ دفاع در برابرِ آفت‌ها می‌سازد و طعمش تلخ و کمی صابونی است. بیشترِ کینوایِ صنعتی پیش از بسته‌بندی شسته و پرداخت می‌شود، اما شستنِ دوباره زیرِ آبِ سرد به‌مدتِ نیم‌دقیقه، هر باقیمانده‌ای را هم پاک می‌کند. این قدمِ ساده همان چیزی است که بینِ یک کینوایِ خنثی و بی‌طعم تا یک کینوایِ گس و ناخوشایند فرق می‌گذارد؛ نادیده‌گرفتنش شایع‌ترین دلیلِ ناامیدیِ کسانی است که برایِ اولین‌بار کینوا می‌پزند.

کینوایِ خامِ نشسته‌نشده، در هر ۱۰۰ گرم چه می‌دهد؟

کینوای سفید را به‌جایِ برنج یا کنارِ آن، کجا استفاده کنند؟

نگهداریِ کینوایِ نپخته چه فرقی با غلاتِ دیگر دارد؟

همان ساپونینی که پیش از پخت باید شسته شود، در دانه‌یِ نپخته و درون بسته اثرِ دیگری هم دارد. تا حدی جلویِ حمله‌ی آفاتِ انباری را می‌گیرد. با این‌همه، دانه باید در ظرفِ دربسته و جایِ خشک و خنک نگه داشته شود تا رطوبت را جذب نکند.

پرسش‌های پیش از خرید