فلفل سفید

فلفلِ سفید همان فلفلِ سیاه است، فقط رسیده‌تر و بدونِ پوست

فلفلِ سیاه از دانه‌یِ نارسِ همان تاک برداشت و با پوست خشک می‌شود. فلفلِ سفید اما از دانه‌یِ کاملا رسیده‌یِ همان گیاه به دست می‌آید؛ دانه‌ها چند روز در آب خیس می‌مانند تا پوستِ بیرونی نرم و قابلِ جداشدن شود، بعد شسته و خشک می‌شوند. آنچه می‌ماند فقط هسته‌یِ داخلیِ کِرم‌رنگ است.

همین خیساندنِ چندروزه، رایحه‌یِ کمی متفاوت به فلفلِ سفید می‌دهد؛ بعضی آن را نزدیک به بویِ تخمیر توصیف می‌کنند، برخلافِ رایحه‌یِ تندِ چوبیِ فلفلِ سیاه.

فلفلِ سفید ملایم‌تر است یا فقط ساده‌تر؟

تندیِ هر دو فلفل از یک ترکیب به‌نامِ پیپرین می‌آید که در هسته‌یِ داخلیِ دانه جمع شده است؛ همان بخشی که در فلفلِ سفید هم باقی می‌ماند. آنچه با جداشدنِ پوست از بین می‌رود، بیشتر روغن‌هایِ فرار و ترکیب‌هایِ آروماتیکِ پوست است، نه خودِ تندی. برایِ همین فلفلِ سفید را دقیق‌تر «ساده‌تر و تک‌بعدی‌تر» می‌شود توصیف کرد تا «ملایم‌تر».

در سسِ سفید، سوپِ سیب‌زمینی یا غذاهایِ دریایی که رنگِ روشن اهمیت دارد، همین سادگیِ طعم به‌جایِ عیب، یک مزیت است؛ نقطه‌هایِ سیاهِ فلفلِ معمولی روی غذایِ روشن دیده نمی‌شود.

کجایِ آشپزخانه بیشتر به فلفلِ سفید نیاز دارید

سسِ بشامل، پوره‌یِ سیب‌زمینی، سوپِ خامه‌ای و مرغِ آلاکِرم، همه از غذاهایی‌اند که رنگِ روشنشان بخشی از هویتِ ظاهریِ آن‌هاست. یک نوکِ فلفلِ سیاه رویِ این غذاها به‌جایِ طعم، بیشتر نقطه‌هایِ تیره‌یِ ناخواسته می‌گذارد. فلفلِ سفید همان گرمایِ آشناترِ فلفل را می‌دهد، بدونِ اینکه رنگِ غذا را بشکند.

در آشپزیِ چینی و برخی غذاهایِ دریایی هم فلفلِ سفید ترجیح داده می‌شود؛ همان رایحه‌یِ فرم‌گرفته و تک‌بعدی‌ترش با ادویه‌هایِ دیگرِ آن آشپزی بهتر ترکیب می‌شود تا رایحه‌یِ چوبیِ فلفلِ سیاه.

فرقِ آسیابِ فلفلِ سفید با فلفلِ سیاه

آسیابِ تازه در هر دو نوع رایحه را قوی‌تر می‌کند، اما در فلفلِ سفید این فاصله محسوس‌تر است؛ چون بخشِ بیشتریِ رایحه‌ی آن به‌جایِ پوستِ سفت، در هسته‌ی نرم‌ترِ داخلی جمع شده و زودتر در هوا پخش می‌شود. همین ویژگی، دلیلِ توصیه‌یِ خریدِ مقدارِ کم و آسیابِ تدریجی است.

پرسش‌های پیش از خرید