گیاه سرخارگل خشک

گیاه سرخارگل خشکِ دشت‌زاد از گل و ساقه‌یِ گیاهِ اکیناسه (Echinacea) تهیه می‌شود؛ گیاهی بومیِ دشت‌هایِ آمریکایِ شمالی که سرخ‌پوستانِ بومی از دیرباز در اولین نشانه‌هایِ سرماخوردگی سراغش می‌رفتند. امروز در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، کشت می‌شود و در دمنوش‌هایِ فصلِ سرد جایش را باز کرده.

دوره‌یِ کوتاه، نه مصرفِ همیشگی

راهنماهایِ اروپاییِ گیاهانِ دارویی، اکیناسه را برایِ دوره‌هایِ کوتاه (معمولاً یک تا دو هفته، در اولین نشانه‌هایِ سرماخوردگی) توصیه می‌کنند، نه مصرفِ پیوسته و روزانه در تمامِ سال. تحریکِ مداومِ سیستمِ ایمنی بدونِ وقفه، پایه‌یِ علمیِ محکمی ندارد و در برخی راهنماها حتی توصیه به وقفه بعد از چند هفته مصرفِ پیاپی شده. دشت‌زاد این دمنوش را برایِ دورانِ کوتاهِ سرماخوردگی معرفی می‌کند، نه یک مکملِ همیشگی.

بومیِ آمریکا، امروز کشتِ جهانی

سرخارگل در اصل از دشت‌هایِ مرکزیِ آمریکایِ شمالی می‌آید، جایی که به‌عنوانِ purple coneflower شناخته می‌شود. از اواخرِ قرنِ نوزدهم به اروپا، به‌خصوص آلمان، راه پیدا کرد و پژوهش‌هایِ گسترده‌ای رویِ آن انجام شد. کمیسیونِ E آلمان، یکی از مراجعِ رسمیِ ارزیابیِ گیاهانِ دارویی در اروپا، مصرفِ کوتاه‌مدتِ گلِ سرخارگل را برایِ حمایت از سیستمِ ایمنی در سرماخوردگی تأیید کرده است. گلبرگ‌هایِ بنفش و ساقه‌هایِ آن، بعد از خشک‌شدن، رنگی بینِ بنفش تا قهوه‌ایِ روشن می‌گیرند.

بهترین همراهش در دمنوش: نسترن

ترکیبِ سرخارگل با میوه‌ی نسترنِ خشکِ دشت‌زاد، ترکیبِ رایجی در دمنوش‌هایِ فصلِ سرد است؛ نسترن ویتامینِ C دارد و طعمِ ترش‌وشیرینش، تلخیِ ملایمِ سرخارگل را متعادل می‌کند.

پرسش‌هایِ پیش از خرید