چای سبز ایرانی لاهیجان

چای سبزِ ایرانیِ لاهیجانِ دشت‌زاد، از همان بوته‌ای برداشت می‌شود که چایِ سیاهِ معروفِ لاهیجان از آن ساخته می‌شود؛ فرقشان در فرآوریِ بعد از برداشت است. این چای با روشِ بخاردهیِ سنتی فرآوری شده، رنگِ سبزِ طبیعیِ برگ را حفظ می‌کند و طعمی لطیف و کمی علف‌مانند دارد.

لاهیجان، پایتختِ چای ایران؛ ولی این نسخه فرقی اساسی با چای سیاهش دارد

وقتی اسمِ لاهیجان می‌آید، بیشترِ خریدارها یادِ چای سیاه می‌افتند؛ لاهیجان هنوز هم بیشتر با همان محصول شناخته می‌شود. چای سبزِ لاهیجان از همان درختچه‌ی چای (Camellia sinensis) می‌آید، اما بعد از برداشت اجازه نمی‌دهند برگ اکسید و قهوه‌ای شود؛ همین تفاوتِ فرآوری است که چای سیاه و چای سبز را از هم جدا می‌کند، نه گیاهِ متفاوت. اگر دنبالِ طعمِ غلیظ‌تر و رنگِ کهربایی هستید، چای سیاه ممتاز لاهیجان دشت‌زاد را ببینید.

بخاردهی چطور رنگِ سبز و کاتچینِ برگ را حفظ می‌کند؟

بلافاصله بعدِ برداشت، برگِ سبز را با بخار حرارت می‌دهند؛ این حرارت آنزیمی به نامِ پلی‌فنول‌اکسیداز را غیرفعال می‌کند. همان آنزیمی که در چای سیاه اجازه دارد کارش را کامل انجام دهد و برگ را قهوه‌ای کند. چون این آنزیم در چای سبز زود متوقف می‌شود، کاتچین‌های طبیعیِ برگ هم به ترکیباتِ دیگر تبدیل نمی‌شوند و دست‌نخورده‌تر باقی می‌مانند؛ همین یکی از دلایلِ فنیِ محتوایِ کاتچینِ بالاترِ چای سبز نسبت به چای سیاه است.

مشخصات

دم‌کردنِ چایِ سبز؛ چرا آبِ جوشِ کامل اشتباه است؟

برایِ این چای، آب را تا ۷۵ تا ۸۰ درجه‌ی سانتی‌گراد گرم کنید، نه جوشِ کامل؛ حرارتِ بالاتر برگِ سبز را می‌سوزاند و طعمِ آن را تلخ و گس می‌کند. دو تا سه دقیقه کافی‌ست تا رنگِ سبزِ کم‌رنگ و طعمِ ملایمِ آن بیرون بیاید. اگر دم را طولانی‌تر کنید، تلخیِ ناخواسته جایِ طعمِ لطیفِ آن را می‌گیرد.

کاتچین و EGCG؛ این چای دقیقاً چه ترکیباتی دارد؟

چای سبز حاویِ کاتچین‌هایی از جمله EGCG است، ترکیباتی که در پژوهش‌های آزمایشگاهی به‌عنوانِ آنتی‌اکسیدان بررسی شده‌اند. بیشترِ این پژوهش‌ها روی سلول یا حیوان انجام شده، نه کارآزماییِ بالینیِ گسترده روی انسان؛ برای همین این چای را به‌عنوانِ یک نوشیدنیِ لذت‌بخش و طبیعی در نظر بگیرید، نه جایگزینِ درمانِ پزشکی.

پرسش‌های پیش از خرید